Bg. 11.35

सञ्जय उवाच
एतच्छ्रुत्वा वचनं केशवस्य
कृताञ्जलिर्वेपमान: किरीटी ।
नमस्कृत्वा भूय एवाह कृष्णं
सगद्ग‍दं भीतभीत: प्रणम्य ॥ ३५ ॥
sañjaya uvāca
etac chrutvā vacanaṁ keśavasya
kṛtāñjalir vepamānaḥ kirīṭī
namaskṛtvā bhūya evāha kṛṣṇaṁ
sa-gadgadaṁ bhīta-bhītaḥ praṇamya

Palabra por palabra

sañjayaḥ uvācaSañjaya dijo; etatasí; śrutvāoyendo; vacanamla palabra; keśavasyade Kṛṣṇa; kṛta-añjaliḥcon las manos juntas; vepamānaḥtemblando; kirītīArjuna; namaskṛtvāofreciendo reverencias; bhūyaḥotra vez; evatambién; āhadijo; kṛṣṇama Kṛṣṇa; sa-gadgadamcon una voz quebrada; bhīta-bhītaḥasustado; praṇamyaofreciendo reverencias.

Traducción

Sañjaya le dijo a Dhṛtarāṣṭra: ¡Oh, rey!, después de oír esas palabras de labios de la Suprema Personalidad de Dios, el tembloroso Arjuna le ofreció reverencias una y otra vez con las manos juntas, y, temerosamente y con una voz quebrada, le habló al Señor Kṛṣṇa de la siguiente manera.

Significado

Tal como ya lo hemos explicado, debido a la situación creada por la forma universal de la Suprema Personalidad de Dios, Arjuna se pasmó de asombro; así pues, él comenzó a ofrecerle a Kṛṣṇa sus respetuosas reverencias una y otra vez, y con la voz quebrada comenzó a orar, no como un amigo, sino como un devoto lleno de asombro.