ŚB 10.87.47
Devanagari
इत्याद्यमृषिमानम्य तच्छिष्यांश्च महात्मन: ।
ततोऽगादाश्रमं साक्षात् पितुर्द्वैपायनस्य मे ॥ ४७ ॥
ततोऽगादाश्रमं साक्षात् पितुर्द्वैपायनस्य मे ॥ ४७ ॥
Verse text
ity ādyam ṛṣim ānamya
tac-chiṣyāṁś ca mahātmanaḥ
tato ’gād āśramaṁ sākṣāt
pitur dvaipāyanasya me
tac-chiṣyāṁś ca mahātmanaḥ
tato ’gād āśramaṁ sākṣāt
pitur dvaipāyanasya me
Synonyms
iti — assim falando; ādyam — o principal; ṛṣim — ao sábio (Nārāyaṇa Ṛṣi); ānamya — prostrando-se; tat — dEle; śiṣyān — aos discípulos; ca — e; mahā-ātmanaḥ — grandes santos; tataḥ — de lá (Nārāyaṇāśrama); agāt — foi; āśramam — para o eremitério; sākṣāt — direto; pituḥ — do progenitor; dvaipāyanasya — Dvaipāyana Vedavyāsa; me — meu.
Translation
[Śukadeva Gosvāmī continuou:] Depois de dizer essas palavras, Nārada prostrou-se diante de Śrī Nārāyaṇa Ṛṣi, o principal dos sábios, e também diante de Seus discípulos santos. Então, regressou ao eremitério de meu pai, Dvaipāyana Vyāsa.