ŚB 10.60.12

राजभ्यो बिभ्यत: सुभ्रु समुद्रं शरणं गतान् ।
बलवद्भ‍ि: कृतद्वेषान् प्रायस्त्यक्तनृपासनान् ॥ १२ ॥
rājabhyo bibhyataḥ su-bhru
samudraṁ śaraṇaṁ gatān
balavadbhiḥ kṛta-dveṣān
prāyas tyakta-nṛpāsanān

Synonyms

rājabhyaḥdos reis; bibhyataḥcom medo; su-bhruó mulher de lindas sobrancelhas; samudramao oceano; śaraṇamem busca de abrigo; gatānviemos; bala-vadbhiḥpara com aqueles que são poderosos; kṛta-dveṣāntendo mostrado inimizade; prāyaḥna maior parte; tyaktatendo abandonado; nṛpade um rei; āsanānno assento.

Translation

Aterrorizado com esses reis, ó mulher de lindas sobrancelhas, buscamos abrigo no oceano. Tornamo-nos inimigo de homens poderosos, e praticamente abandonamos Nosso trono real.

Purport

SIGNIFICADO—Śrīla Viśvanātha Cakravartī faz o seguinte comentário sobre este verso: “Pode-se compreender a mentalidade do Senhor nesta passagem da seguinte maneira: ‘Quando dei a Rukmiṇī uma única flor da árvore celestial pārijāta, Satyabhāmā mostrou tamanha torrente de fúria que não consegui acalmá-la nem prostrando-Me a seus pés. Só quando lhe dei uma árvore pārijāta inteira é que ela se satisfez. Rukmiṇī, todavia, não exibiu nenhuma ira, nem mesmo quando Me viu dar a Satyabhāmā a árvore inteira. Então, como poderei desfrutar o néctar de palavras zangadas ditas por esta esposa, que jamais tem ciúmes, que é sumamente ponderada e que sempre fala de modo agradável?’ Considerando isso, o Senhor Supremo decidiu: ‘Se Eu falar com ela dessa maneira, serei capaz de provocar sua ira.’ É assim que algumas autoridades explicam a conversa de Kṛṣṇa com Rukmiṇī.”
Segundo o ācārya, as palavras balavadbhiḥ kṛta-dveṣān prāyaḥ usadas aqui indicam que o Senhor Kṛṣṇa Se opôs a quase todos os reis contemporâneos durante Sua encarnação, sendo amigo apenas de alguns, tais como os Pāṇḍavas e membros leais de Sua dinastia. É claro que, como se afirma no início do décimo canto, o Senhor Kṛṣṇa apareceu especificamente porque a Terra estava sobrecarregada de inúmeros falsos reis e Ele queria eliminar esse fardo.
Por fim, Śrīla Viśvanātha Cakravartī ressalta que a palavra tyakta-nṛpāsanān, “abandonando o trono real”, indica que, depois de matar Kaṁsa, o Senhor Kṛṣṇa humildemente entregou o trono real a Seu avô Ugrasena, embora o próprio Senhor tivesse direito a ele.