ŚB 5.14.15

क्‍वचिदासाद्य गृहं दाववत्प्रियार्थविधुरमसुखोदर्कं शोकाग्निना दह्यमानो भृशं निर्वेदमुपगच्छति ॥ १५ ॥
kvacid āsādya gṛhaṁ dāvavat priyārtha-vidhuram asukhodarkaṁ śokāgninā dahyamāno bhṛśaṁ nirvedam upagacchati.

Palabra por palabra

kvacita veces; āsādyaexperimentar; gṛhamla vida hogareña; dāva-vatexactamente como un incendio abrasador en el bosque; priya-artha-vidhuramsin ningún objeto beneficioso; asukha-udarkamque solo trae una infelicidad cada vez mayor; śoka-agnināpor el fuego de la lamentación; dahyamānaḥquemada; bhṛśammuy grande; nirvedamdesánimo; upagacchatiobtiene.

Traducción

En este mundo, la vida familiar es exactamente como un incendio abrasador en el bosque. En ella no hay el menor rastro de felicidad, y poco a poco el enredo en la infelicidad se va haciendo cada vez mayor. En la vida de casado no hay nada que favorezca la felicidad eterna. El alma condicionada, implicada en la vida hogareña, arde en el fuego de la lamentación. A veces reniega de sí misma por ser tan desdichada, y a veces declara que sufre por no haber realizado actividades piadosas en su vida anterior.

Significado

En el Gurv-aṣṭaka, Śrīla Viśvanātha Cakravartī Ṭhākura dice:
saṁsāra-dāvānala-līḍha-loka-
trāṇāya kāruṇya-ghanāghanatvam
A life in this material world is exactly like a blazing forest fire. No one goes to set fire to the forest, yet the fire takes place. Similarly, everyone wants to be happy in the material world, but the miserable conditions of material life simply increase. Sometimes a person caught in the blazing fire of material existence condemns himself, but due to his bodily conception he cannot get out of the entanglement, and thus he suffers more and more.