ŚB 10.13.34

तत: प्रवयसो गोपास्तोकाश्लेषसुनिर्वृता: ।
कृच्छ्राच्छनैरपगतास्तदनुस्मृत्युदश्रव: ॥ ३४ ॥
tataḥ pravayaso gopās
tokāśleṣa-sunirvṛtāḥ
kṛcchrāc chanair apagatās
tad-anusmṛty-udaśravaḥ

Palabra por palabra

tataḥa continuación; pravayasaḥmayores; gopāḥpastores de vacas; toka-āśleṣa-sunirvṛtāḥno cabían en sí de júbilo por abrazar a sus hijos; kṛcchrātcon dificultad; śanaiḥpoco a poco; apagatāḥdejaron de abrazarlos y regresaron al bosque; tat-anusmṛti-uda-śravaḥal recordar a sus hijos, de sus ojos fluían lágrimas.

Traducción

A continuación, los pastores mayores, que habían experimentando profundos sentimientos al abrazar a sus hijos, muy poco a poco, con muchísimo esfuerzo y sin desear hacerlo, dejaron de abrazarlos y regresaron al bosque. Pero al recordar a sus hijos, las lágrimas se les salían de los ojos.

Significado

Al principio, los pastores de vacas estaban enfadados por el hecho de que los terneros hubieran atraído a las vacas, pero cuando descendieron de la colina, ellos mismos se sintieron atraídos por sus hijos y les estrecharon entre sus brazos. Abrazar a un hijo y olerle la cabeza son signos de cariño.