Шрӣмад Бха̄гаватам 6.12.27-29
Стих
маха̄-пра̄н̣о маха̄-вӣрьо
маха̄-сарпа ива двипам
кр̣тва̄дхара̄м̇ ханум̇ бхӯмау
даитьо дивй уттара̄м̇ ханум
маха̄-сарпа ива двипам
кр̣тва̄дхара̄м̇ ханум̇ бхӯмау
даитьо дивй уттара̄м̇ ханум
набхо-гамбхӣра-вактрен̣а
лелихолбан̣а-джихвая̄
дам̇ш̣т̣ра̄бхих̣ ка̄ла-калпа̄бхир
грасанн ива джагат-траям
лелихолбан̣а-джихвая̄
дам̇ш̣т̣ра̄бхих̣ ка̄ла-калпа̄бхир
грасанн ива джагат-траям
атима̄тра-маха̄-ка̄я
а̄кш̣ипам̇с тараса̄ гирӣн
гири-ра̄т̣ па̄да-ча̄рӣва
падбхя̄м̇ нирджараян махӣм
джагра̄са са сама̄са̄дя
ваджрин̣ам̇ саха-ва̄ханам
а̄кш̣ипам̇с тараса̄ гирӣн
гири-ра̄т̣ па̄да-ча̄рӣва
падбхя̄м̇ нирджараян махӣм
джагра̄са са сама̄са̄дя
ваджрин̣ам̇ саха-ва̄ханам
Дума по дума
маха̄-пра̄н̣ах̣ — с изключителна физическа сила; маха̄-вӣрях̣ — с необикновено мъжество; маха̄-сарпах̣ — огромната змия; ива — като; двипам — слон; кр̣тва̄ — опря; адхара̄м — долната; ханум — челюст; бхӯмау — на земята; даитях̣ — демонът; диви — в небето; уттара̄м ханум — горната челюст; набхах̣ — като небето; гамбхӣра — бездънна; вактрен̣а — с устата си; лелиха — като змия; улбан̣а — ужасяващ; джихвая̄ — с език; дам̇ш̣т̣ра̄бхих̣ — със зъби; ка̄ла-калпа̄бхих̣ — като фактора време, т.е. смъртта; грасан — унищожавайки; ива — сякаш; джагат-траям — трите свята; ати-ма̄тра — много високо; маха̄-ка̄ях̣ — с великанско тяло; а̄кш̣ипан — разтърсвайки; тараса̄ — с огромна сила; гирӣн — планините; гири-ра̄т̣ — Хималаите; па̄да-ча̄рӣ — се придвижват на крака; ива — както; падбхя̄м — с краката си; нирджараян — тъпчейки; махӣм — повърхността на земята; джагра̄са — погълна; сах̣ — той; сама̄са̄дя — добра се; ваджрин̣ам — Индра, държащ мълния; саха-ва̄ханам — с носача му, слона.
Превод
Вр̣тра̄сура притежаваше изключителна сила и мъжество. Той опря долната си челюст на земята, а горната – в небето. Устата му стана бездънна като самото небе, а езикът му приличаше на голяма змия. С ужасяващите си, напомнящи за смъртта зъби, той сякаш се опитваше да унищожи цялата вселена. Приемайки гигантска форма, великият демон Вр̣тра̄сура разтресе дори планините и започна да тъпче с крака лицето на земята, като че ли по нея ходеха самите Хималаи. Той се нахвърли върху Индра и го погълна заедно с носача му Айра̄вата, както огромният питон би погълнал цял слон.