ŚB 9.20.39

चोद्यमाना सुरैरेवं मत्वा वितथमात्मजम् ।
व्यसृजन् मरुतोऽबिभ्रन् दत्तोऽयं वितथेऽन्वये ॥ ३९ ॥
codyamānā surair evaṁ
matvā vitatham ātmajam
vyasṛjan maruto ’bibhran
datto ’yaṁ vitathe ’nvaye

Palabra por palabra

codyamānāaunque Mamatā fue animada (a mantener al niño); suraiḥpor los semidioses; evamde este modo; matvāconsiderando; vitathamsin sentido; ātmajama su propio hijo; vyasṛjatrechazó; marutaḥlos semidioses Maruts; abibhranmantuvieron (al niño); dattaḥel mismo niño le fue dado; ayamese; vitatheestaba contrariada; anvayecuando la dinastía de Mahārāja Bharata.

Traducción

Aunque los semidioses la animaron a que cuidase del niño, Mamatā lo consideró un hijo inútil por su nacimiento ilegítimo, de modo que lo abandonó. Fue así como los semidioses Maruts se encargaron del niño, y, cuando Mahārāja Bharata se encontraba contrariado porque no tenía descendencia, se lo entregaron como hijo.

Significado

De este verso se desprende que quienes son rechazados en el sistema planetario superior reciben la oportunidad de nacer en las familias más elevadas del planeta Tierra.
Así terminan los significados de Bhaktivedanta correspondientes al capítulo vigésimo del Canto Noveno del Śrīmad-Bhāgavatam, titulado «La dinastía de Pūru».