ŚB 10.11.6

उलूखलं विकर्षन्तं दाम्ना बद्धं स्वमात्मजम् ।
विलोक्य नन्द: प्रहसद्वदनो विमुमोच ह ॥ ६ ॥
ulūkhalaṁ vikarṣantaṁ
dāmnā baddhaṁ svam ātmajam
vilokya nandaḥ prahasad-
vadano vimumoca ha

Palabra por palabra

ulūkhalamel mortero de madera; vikarṣantamarrastrando; dāmnācon la cuerda; baddhamatado; svam ātmajama su propio hijo, Kṛṣṇa; vilokyaal ver; nandaḥMahārāja Nanda; prahasat-vadanaḥcuya cara se iluminó con una sonrisa al ver al maravilloso niño; vimumoca haLe liberó de las ataduras..

Traducción

Al ver que su hijo estaba atado al mortero de madera y que lo arrastraba tras de Sí, Nanda Mahārāja sonrió y liberó a Kṛṣṇa de Sus ataduras.

Significado

Nanda Mahārāja se sorprendió de que Yaśodā, la madre de Kṛṣṇa, hubiera podido atar de aquel modo a su querido niño. Kṛṣṇa y ella se amaban mucho. ¿Cómo había podido tener la crueldad de atarle al mortero de madera? Nanda Mahārāja comprendió aquel intercambio amoroso, de modo que sonrió y soltó a Kṛṣṇa. En otras palabras, Kṛṣṇa, la Suprema Personalidad de Dios, del mismo modo que ata a la entidad viviente a las actividades fruitivas, ata también a madre Yaśodā y a Nanda Mahārāja con el cariño paternal. Ese es Su pasatiempo.