ŚB 1.19.22

आश्रुत्य तद‍ृषिगणवच: परीक्षित्
समं मधुच्युद् गुरु चाव्यलीकम् ।
आभाषतैनानभिनन्द्य युक्तान्
शुश्रूषमाणश्चरितानि विष्णो: ॥ २२ ॥
āśrutya tad ṛṣi-gaṇa-vacaḥ parīkṣit
samaṁ madhu-cyud guru cāvyalīkam
ābhāṣatainān abhinandya yuktān
śuśrūṣamāṇaś caritāni viṣṇoḥ

Palabra por palabra

āśrutyajusto después de oír; tateso; ṛṣi-gaṇalos sabios reunidos; vacaḥhablando; parīkṣitMahārāja Parīkṣit; samamimparcial; madhu-cyutdulce al oído; gurugrave; catambién; avyalīkamabsolutamente cierto; ābhāṣatadijo; enāntodos ellos; abhinandyacongratuló; yuktānpresentando debidamente; śuśrūṣamāṇaḥestando deseoso de oír; caritāniactividades de; viṣṇoḥla Personalidad de Dios.

Traducción

Todo lo que los grandes sabios hablaron era muy grato al oído, estaba lleno de significado y fue presentado de modo apropiado como algo absolutamente cierto. Así que, después de oír a los grandes sabios, Mahārāja Parīkṣit, deseando oír hablar de las actividades del Señor Śrī Kṛṣṇa, la Personalidad de Dios, los congratuló.