ŚB 1.19.15

तं मोपयातं प्रतियन्तु विप्रा
गङ्गा च देवी धृतचित्तमीशे ।
द्विजोपसृष्ट: कुहकस्तक्षको वा
दशत्वलं गायत विष्णुगाथा: ॥ १५ ॥
taṁ mopayātaṁ pratiyantu viprā
gaṅgā ca devī dhṛta-cittam īśe
dvijopasṛṣṭaḥ kuhakas takṣako vā
daśatv alaṁ gāyata viṣṇu-gāthāḥ

Palabra por palabra

tampor esa razón; a mí; upayātamrefugiado en; pratiyantutan solo acéptenme; viprāḥ¡oh, brāhmaṇas!; gaṅgāmadre Ganges; catambién; devīla representante directa del Señor; dhṛtallevado dentro; cittamcorazón; īśeal Señor; dvija-upasṛṣṭaḥcreado por el brāhmaṇa; kuhakaḥalgo mágico; takṣakaḥla serpiente alada; o; daśatuque muerda; alamsin mayor demora; gāyatapor favor continúen cantando; viṣṇu-gāthāḥnarración acerca de los actos de Viṣṇu.

Traducción

¡Oh, brāhmaṇas!, tan solo acéptenme como un alma totalmente entregada, y que la madre Ganges, la representante del Señor, también me acepte de ese modo, pues ya he puesto los pies de loto del Señor en mi corazón. Que la serpiente alada —o cualquier otra cosa mágica que el brāhmaṇa haya creado— me muerda cuanto antes. Yo solo deseo que todos ustedes continúen cantando acerca de las hazañas del Señor Viṣṇu.

Significado

En cuanto uno se ha entregado por completo a los pies de loto del Señor Supremo, no le tiene miedo a la muerte en absoluto. La atmósfera creada en la ribera del Ganges con la presencia de grandes devotos del Señor y el hecho de que Mahārāja Parīkṣit aceptara por completo los pies de loto del Señor, eran para el rey garantía suficiente de su regreso a Dios. Así pues, él quedó absolutamente libre de todo temor a la muerte.