Bhagavad-gītā Taka Jaką Jest 1.30
Devanagari
न च शक्नोम्यवस्थातुं भ्रमतीव च मे मनः ।
निमित्तानि च पश्यामि विपरीतानि केशव ॥ ३० ॥
निमित्तानि च पश्यामि विपरीतानि केशव ॥ ३० ॥
Verse text
na ca śaknomy avasthātuṁ
bhramatīva ca me manaḥ
nimittāni ca paśyāmi
viparītāni keśava
bhramatīva ca me manaḥ
nimittāni ca paśyāmi
viparītāni keśava
Synonyms
Translation
Nie jestem w stanie pozostać tutaj ani chwili dłużej. Zapominam się i czuję zawrót głowy. Przeczuwam jedynie zło, o zabójco demona Keśī.
Purport
ZNACZENIE:
Z powodu irytacji Arjuna nie był w stanie pozostać na polu walki i zapominał się na skutek słabości swojego umysłu. Przyczyną dezorientacji w życiu jest nadmierne przywiązanie do rzeczy materialnych. Bhayaṁ dvitīyābhiniveśataḥ syāt (Bhāgavatam 11.2.37): taka bojaźliwość i utrata równowagi zmysłowej właściwa jest osobom, na które zbyt duże oddziaływanie mają warunki materialne. Arjuna przewidywał tylko nieszczęście na polu walki – nie uszczęśliwiłoby go nawet zwycięstwo nad wrogiem. Znaczące są tutaj słowa nimittāni viparītāni. Gdy człowiek widzi, że oczekuje go tylko nieszczęście, myśli wtedy: „Dlaczego tutaj jestem?” Każdy zainteresowany jest sobą i swoim dobrobytem. Nikt nie jest zainteresowany Najwyższą Jaźnią. Z woli Kṛṣṇy, Arjuna objawia tutaj ignorancję względem swego prawdziwego dobra. Nasze prawdziwe dobro leży w Viṣṇu, czyli Kṛṣṇie. Uwarunkowana dusza zapomina o tym i dlatego cierpi różne materialne bolączki. Arjuna uważał, że zwycięstwo w walce byłoby dla niego jedynie przyczyną rozterek.
Z powodu irytacji Arjuna nie był w stanie pozostać na polu walki i zapominał się na skutek słabości swojego umysłu. Przyczyną dezorientacji w życiu jest nadmierne przywiązanie do rzeczy materialnych. Bhayaṁ dvitīyābhiniveśataḥ syāt (Bhāgavatam 11.2.37): taka bojaźliwość i utrata równowagi zmysłowej właściwa jest osobom, na które zbyt duże oddziaływanie mają warunki materialne. Arjuna przewidywał tylko nieszczęście na polu walki – nie uszczęśliwiłoby go nawet zwycięstwo nad wrogiem. Znaczące są tutaj słowa nimittāni viparītāni. Gdy człowiek widzi, że oczekuje go tylko nieszczęście, myśli wtedy: „Dlaczego tutaj jestem?” Każdy zainteresowany jest sobą i swoim dobrobytem. Nikt nie jest zainteresowany Najwyższą Jaźnią. Z woli Kṛṣṇy, Arjuna objawia tutaj ignorancję względem swego prawdziwego dobra. Nasze prawdziwe dobro leży w Viṣṇu, czyli Kṛṣṇie. Uwarunkowana dusza zapomina o tym i dlatego cierpi różne materialne bolączki. Arjuna uważał, że zwycięstwo w walce byłoby dla niego jedynie przyczyną rozterek.