Bhagavad-gītā Taka Jaką Jest 9.24
Devanagari
अहं हि सर्वयज्ञानां भोक्ता च प्रभुरेव च ।
न तु मामभिजानन्ति तत्त्वेनातश्च्यवन्ति ते ॥ २४ ॥
न तु मामभिजानन्ति तत्त्वेनातश्च्यवन्ति ते ॥ २४ ॥
Verse text
ahaṁ hi sarva-yajñānāṁ
bhoktā ca prabhur eva ca
na tu mām abhijānanti
tattvenātaś cyavanti te
bhoktā ca prabhur eva ca
na tu mām abhijānanti
tattvenātaś cyavanti te
Synonyms
Translation
Jedynie Ja jestem podmiotem radości i Panem wszystkich ofiar. Ci, którzy nie rozpoznają Mojej prawdziwej, transcendentalnej natury, upadają.
Purport
ZNACZENIE:
Tak jak to zostało tutaj wyraźnie powiedziane, jest wiele różnych typów yajñi (ofiar) polecanych w literaturze wedyjskiej, lecz w rzeczywistości wszystkie one mają służyć zadowoleniu Najwyższego Pana. Yajña oznacza Viṣṇu. Drugi Rozdział Bhagavad-gīty mówi, że należy pracować jedynie dla zadowolenia Yajñi, czyli Viṣṇu. Szczególnym celem doskonałej formy ludzkiej cywilizacji, znanej jako varṇāśrama-dharma, jest zadowolenie Viṣṇu. Dlatego też Kṛṣṇa mówi w tym wersecie: „Ja przyjmuję wszystkie ofiary, ponieważ Ja jestem najwyższym panem”. Nie znając tego faktu, mniej inteligentne osoby wielbią półbogów dla osiągnięcia natychmiastowej, przemijającej korzyści. Dlatego upadają w egzystencję materialną, nie osiągając pożądanego celu życia. Nawet jeśli ktoś pragnie czegoś materialnego, to powinien prosić o to raczej Najwyższego Pana (mimo iż nie jest to czyste oddanie), a w ten sposób osiągnie pożądany rezultat.
Tak jak to zostało tutaj wyraźnie powiedziane, jest wiele różnych typów yajñi (ofiar) polecanych w literaturze wedyjskiej, lecz w rzeczywistości wszystkie one mają służyć zadowoleniu Najwyższego Pana. Yajña oznacza Viṣṇu. Drugi Rozdział Bhagavad-gīty mówi, że należy pracować jedynie dla zadowolenia Yajñi, czyli Viṣṇu. Szczególnym celem doskonałej formy ludzkiej cywilizacji, znanej jako varṇāśrama-dharma, jest zadowolenie Viṣṇu. Dlatego też Kṛṣṇa mówi w tym wersecie: „Ja przyjmuję wszystkie ofiary, ponieważ Ja jestem najwyższym panem”. Nie znając tego faktu, mniej inteligentne osoby wielbią półbogów dla osiągnięcia natychmiastowej, przemijającej korzyści. Dlatego upadają w egzystencję materialną, nie osiągając pożądanego celu życia. Nawet jeśli ktoś pragnie czegoś materialnego, to powinien prosić o to raczej Najwyższego Pana (mimo iż nie jest to czyste oddanie), a w ten sposób osiągnie pożądany rezultat.