Bhagavad-gītā Taka Jaką Jest 6.15
Devanagari
युञ्जन्नेवं सदात्मानं योगी नियतमानस: ।
शान्तिं निर्वाणपरमां मत्संस्थामधिगच्छति ॥ १५ ॥
शान्तिं निर्वाणपरमां मत्संस्थामधिगच्छति ॥ १५ ॥
Verse text
yuñjann evaṁ sadātmānaṁ
yogī niyata-mānasaḥ
śāntiṁ nirvāṇa-paramāṁ
mat-saṁsthām adhigacchati
yogī niyata-mānasaḥ
śāntiṁ nirvāṇa-paramāṁ
mat-saṁsthām adhigacchati
Synonyms
yuñjan — praktykując; evam — jak wspomniano wyżej; sadā — bezustannie; ātmānam — ciało, umysł i dusza; yogī — mistyk transcendentalista; niyata-mānasaḥ — opanowanym umysłem; śāntim — pokój; nirvāṇa-paramām — porzucenie życia materialnego; mat-saṁsthām — niebo duchowe (królestwo Boga); adhigacchati — osiąga.
Translation
W ten sposób praktykując bezustanne kontrolowanie ciała, umysłu i czynności, porzucając życie materialne, mistyk transcendentalista o opanowanym umyśle osiąga królestwo Boga [czyli siedzibę Kṛṣṇy].
Purport
ZNACZENIE:
Werset ten wyraźnie oznajmia jaki jest ostateczny cel praktykowania yogi. Praktyka ta nie ma służyć osiągnięciu jakichś tam udogodnień materialnych; ma ona umożliwić całkowite porzucenie życia materialnego. Według Bhagavad-gīty: nie ten jest yoginem, kto dąży do polepszenia zdrowia albo doskonałości materialnej, a porzucenie życia materialnego nie polega na wejściu w „próżnię”, która jest tylko mitem. Nigdzie w stworzeniu Pana nie istnieje żadna próżnia. Porzucenie egzystencji materialnej umożliwia raczej wejście do nieba duchowego, siedziby Pana. Siedziba ta została opisana w Bhagavad-gīcie jako takie miejsce, gdzie nie jest potrzebne słońce, księżyc ani elektryczność. Wszystkie planety w niebie duchowym same w sobie są pełne światła, podobnie jak słońce na niebie materialnym. Królestwo Boga jest wszędzie, ale niebo duchowe i planety tam się znajdujące nazywane są paraṁ dhāma, czyli siedzibami wyższymi.
Werset ten wyraźnie oznajmia jaki jest ostateczny cel praktykowania yogi. Praktyka ta nie ma służyć osiągnięciu jakichś tam udogodnień materialnych; ma ona umożliwić całkowite porzucenie życia materialnego. Według Bhagavad-gīty: nie ten jest yoginem, kto dąży do polepszenia zdrowia albo doskonałości materialnej, a porzucenie życia materialnego nie polega na wejściu w „próżnię”, która jest tylko mitem. Nigdzie w stworzeniu Pana nie istnieje żadna próżnia. Porzucenie egzystencji materialnej umożliwia raczej wejście do nieba duchowego, siedziby Pana. Siedziba ta została opisana w Bhagavad-gīcie jako takie miejsce, gdzie nie jest potrzebne słońce, księżyc ani elektryczność. Wszystkie planety w niebie duchowym same w sobie są pełne światła, podobnie jak słońce na niebie materialnym. Królestwo Boga jest wszędzie, ale niebo duchowe i planety tam się znajdujące nazywane są paraṁ dhāma, czyli siedzibami wyższymi.
Doświadczony yogin, który doskonale rozumie Pana Kṛṣṇę, tak jak Pan Sam tutaj wyraźnie oznajmia (mat-cittaḥ, mat-paraḥ, mat-sthānam), może uzyskać prawdziwy spokój i ostatecznie osiągnąć Jego siedzibę, Kṛṣṇalokę, znaną jako Goloka Vṛndāvana. Brahma-saṁhitā (5.37) jasno informuje goloka eva nivasaty akhilātma-bhūtaḥ, że Pan – chociaż przebywający zawsze w Swojej siedzibie, nazywanej Goloka – jest (dzięki Swoim wyższym energiom duchowym) również wszechprzenikającym Brahmanem i zlokalizowaną Paramātmą. Nikt nie może osiągnąć nieba duchowego (Vaikuṇṭha) ani wejść do wiecznej siedziby Pana (Goloka Vṛndāvana) bez właściwego zrozumienia Kṛṣṇy i Jego pełnej ekspansji Viṣṇu. Zatem osoba działająca w świadomości Kṛṣṇy jest doskonałym yoginem, jako że zawsze jest zaabsorbowana czynami Kṛṣṇy (sa vai manaḥ kṛṣṇa-padāravindayoḥ). Z Ved (Śvetāśvatara Upaniṣad 3.8) dowiadujemy się również, tam eva viditvāti mṛtyum eti: „Ścieżkę narodzin i śmierci można pokonać jedynie przez zrozumienie Najwyższej Osoby Boga, Kṛṣṇy”. Innymi słowy, doskonałością systemu yogi jest uwolnienie się od egzystencji materialnej, a nie jakieś magiczne sztuczki czy wyczyny gimnastyczne omamiające niewinnych ludzi.